· چند روز پيش يكي بهم گفت كه " ميخواد خوب باشه، صرفنظر از اينكه بقيه باهاش چه رفتاري ميكنند اون ميخواد خوب باشه..." ، ديروز ياد اين حرفش افتادم و يه ذره كه فكر كردم ديدم چقدر خوب ميشه اگه من هم بتونم اينطوري باشم . يعني سعي كنم خوب باشم و در مورد آدما فكرهاي بد نكنم علي رغم اينكه هركسي هر فكري كه بخواد درمورد من بكنه... خيلي خيلي خوب ميشه اگه بتونم بدون درنظر گرفتن حرفا و كنايه ها و زخمها خودم خوب باشم باهاشون... يعني حتي اگه كسي درحقم بي انصافي هم كرد من باهاش بد نشم و من درحق اون بي انصافي نكنم ... يه وقتايي آدم از مجادله مدام خسته ميشه.... فقط اينكه بايد ياد بگيرم دايره اين تصميم رو براي همه آدمهاي اطرافم درنظر بگيرم نه فقط اونايي كه دوستشون دارم ....

· مسافرت سه روزه شمال همه چيش عالي بود به جز 5شنبه شب كه جلوي چشم ما سه تا ماشين توي اتوبان خيس و بارون زده با سرعت وحشتناك خوردن بهم و ماشينهاي ديگه هم با چنان سرعتي ترمز ميگرفتن كه من هرلحظه ميگفتم الان چهارمي و پنجمي هم بهم ميخورن... من اگه چاره داشتم ميپريدم وسط اتوبان و ميشدم دهقان فداكار تا ماشينها ي پشت سر سرعتشون رو كم كنند و اون تصادف تكرار نشه.... ديدن اين صحنه ها اينقدر سيستم عصبيم رو تعطيل كرد كه ديگه تا آخر شب دِپ زده بودم و هرچي دوست جونا تلاش كردن به حالت نورمال برنگشتم كه نگشتم...

  (به قول معروف اين  جمله مخاطب خاص دارد)

اين عادت آدمهاست كه وقتي چيزي رو دارن بهش عادت ميكنند و براشون عادي ميشه ... اما كافيه يه مدت از اون چيزهايي كه هميشه دور و برش داشته دور بشه اونوقته كه نبودنشون رو حس ميكنه ...

حالا اين مقدمه چيني براي اين بود كه بگم از وقتي كه امير دبيرستانش تموم شد يه جورايي هميشه يه درگيري ذهني براش داشتيم ...بعداز دبيرستان موضوع كنكور و دوسال درس براي كنكور و نتيجه نگرفتن ..بعدش سربازي و يكسال و نيم درگيريهاي سربازي و دوري از خونه و فكر مشغوليهاش... بعدش موضوع كار پيداكردن و اينكه با سه نفر شريك شد براي يه مغازه كامپيوتري و بعداز ده ماه جواب نگرفت و كلي ضرر كرد و خلاصه بعد كارش توي محيط جديد و آشنا شدنش با خانمي كه الان همسرشه و الان هم كه ماشالله از سي روز توي يه ماه بيست و نه روزش رو ماموريت اين شهر و اون شهره... سه شنبه از شيراز اومد تهران و ديشب دوباره رفت بم ... يه جورايي خستگي رو از توي صورتش كاملا ميتونم حس كنم ... بعضي ها ميگن خب ميره ايرانگردي و بهش خوش ميگذره ... اما از وقتي كه ميرسن به شهر ميرن توي يه بيمارستان براي تست كردن وسايل پزشكيشون تا شب و تا وقتي كه كارشون تموم شه و برگردن تهران و دوباره بدوبدو براي مسافرت بعدي.... بابا هم كه الان يه ماموريت بيست روزه رفته كردستان... دلم براي جمع خانواده مون تنگ شده... براي اون موقعهايي كه بعدازظهرها مامان من و امير رو ميبرد پاركهايي كه نزديك كار بابا بود و بابا شبها ساعت 10.5 كه كارش تموم ميشد مي اومد دنبالمون و ميرفتيم شام بيرون ... ميرفتيم سينما... يه جورايي دلم براي اون موقعهاي امير تنگ شده ... كاش همينطوري يه پسر بچه مي موند ... گرچه اون موقعها كلي باهم دعوا ميكرديم اما الان دلم براي تك تك ثانيه هاي باهم بودنمون تنگ شده... يه وقتايي معني خانواده براي آدمها عادي ميشه ... هميشه عادت كرده كه پدر و مادر و خواهر و برادر رو ببينه و شايد اگه هفته اي يك بار هم تلفني يا حضوري ببيندشون اما خب خيالش راحته كه همه چيز سرجاشه... اما الان دل من براي امير تنگه.... زياد هم نميتونم وقتي مي بينمش باهاش حرف بزنم چون  معمولا  يا خانمش هم هست و نميتونم پيش اون زياد لوسش كنم (; ... همينكه يه وقتايي اينقدر خسته است كه اصلا دوست ندارم به خستگيها و فكر مشغوليهاش چيز ديگه اي هم اضافه بشه ... اونم فكرهاي اجق وجق يه خواهر ديوونه كه مدام نگران برادرشه.....